alternacja


alternacja
alternacja {{/stl_13}}{{stl_8}}rz. ż IIa, lm D. alternacjacji {{/stl_8}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}1. {{/stl_12}}{{stl_7}}'oboczność, zmiana, zastępstwo, wymienne, naprzemienne występowanie' {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}2. {{/stl_12}}{{stl_8}}archit. {{/stl_8}}{{stl_7}}'naprzemienny układ elementów architektonicznych, np. kolumn o różnym stylu' {{/stl_7}}{{stl_20}}
{{/stl_20}}{{stl_12}}3. {{/stl_12}}{{stl_8}}jęz. {{/stl_8}}{{stl_7}}'oboczne występowanie, wymienność głosek w temacie lub rdzeniu wyrazu, np. {{/stl_7}}{{stl_8}}ręka: ręce, droga: dróżka{{/stl_8}}{{stl_7}}; oboczność' <łac.> {{/stl_7}}

Langenscheidt Polski wyjaśnień. 2015.

Look at other dictionaries:

  • alternacja — ż I, DCMs. alternacjacji; lm D. alternacjacji (alternacjacyj) 1. «występowanie wymienne; wymiana, oboczność» 2. archit. «występowanie na przemian co najmniej dwu różnych elementów, np. kolumn i filarów» 3. jęz. «wymiana, oboczność głosek… …   Słownik języka polskiego

  • alternacyjny — przym. od alternacja (zwykle w zn. 3) ∆ Języki alternacyjne «języki (np. arabski, hebrajski), w których alternacja samogłoski pierwiastkowej wyrazu jest głównym środkiem wyrażania jego kategorii gramatycznych» …   Słownik języka polskiego